Thursday, January 19, 2017

მიმართვა ერის კეთილისმსურველებს

   ხშირად წავწყდომივარ მომენტებს, ან თუნდაც პოსტებს, რომლებიც შეიცავენ რომელიმე სახის შეცოდებას ერის წინაშე, რასაც, როგორც წესი, მოჰყვება საყოველთაო აღშფოთება, უკმაყოფილება, ვაი-ვიში, ერთი ამბავი და ,,რა გვეშველება'' ფრაზები.

  კითხვა მაქვს:

-  არ მოგბეზრდათ ერთმანეთის ლანძღვა-გინება, გაკრიტიკება, სხვისი ნაკლის საჯაროდ გამოტანა და ამ ფაქტის მხოლოდ იმ მიზეზით გამართლება, რომ ,,ვიღაცამ ერი უნდა გამოაფხიზლოს''???
   შეიძლება ძალიანაც სწორს ამბობდეთ და, როგორც წესი, ამგვარი საქციელი საფუძველს მოკლებული არ არის ხოლმე, მაგრამ, თუ გგონიათ, რომ მხოლოდ ფაქტის გამოფენით და ამის საჯაროდ გასამართლებით ვინმეს რამეს შეაგნებინებთ, ძალიან ცდებით! არა, ჩემი კარგებო, ნუ იფიქრებთ, რომ ამ გზით კარგ შედეგს მიიღებთ.
   თუ მაინცდამაინც გული შეგტკივათ ჩვენს მენტალობაზე, ან ზოგადად, დღევანდელ ყოფაზე, თქვენი თავიდან დაიწყეთ.
   იცხოვრეთ ისე, როგორიც გინდათ, რომ იყოს სამყარო. გვიჩვენეთ მაგალითი - ,,21-ე საუკუნის მოაზროვნე ადამიანი'', ამის გაზიარებას ხომ წინ არაფერი უდგას...
   ოღონდ სათითაოდ გთხოვთ, ნუ გამოქექავთ ყოველი ფაქტისგან რაღაც ნეგატიურს და ნუ შეეცდებით ამის აფიშირების მაგალითზე მიგვახვედროთ ზოგად ჭეშმარიტებებს.
   მიბაძეთ მათ, ვინც მოგწონთ და მიეცით შანსი სხვასაც, რომ მოგბაძოთ თქვენ.
   
  

Thursday, January 12, 2017

სტუმრები. ღამის 12 საათზე

   ასეთი ჩვევა დამჩემდა:  საღამოს 9 საათზე უკვე ისე მეძინება, რომ ფიზიკურად ძლივს ვასწრებ ლოგინამდე მისვლას, ხოლო ღამის 12 საათზე მეღვიძება, ჭოტივით დაჭყეტილი თვალებით ვწევარ და ვეღარაფრით ვახერხებ ძილის შებრუნებას. ან, შეიძლება, ფიქრების მიტოვება მიჭირს.
   არ მიყვარს ფიქრების უყურადღებოდ დატოვება. რომც მიყვარდეს, ვერ გეტყვით აკაკუნებენ მეთქი, უფრო, დაუკითხავად მოდიან. ვაღიარებ, ზოგჯერ არც თუ ისე კარგი  მოგონებებით ხელდამშვენებულნი, მოდიან და... ოჰ, როგორი თავხედები! ფიქრებიდან ყველაზე მეტიჩრები ხომ სწორედ წარსულის ფიქრები არიან. პირველიც ისინი გამოჩნდებიან და ჩამოგისხდებიან ჭორიკანა ქალბატონებივით. მოგიყვებიან უზომოდ, უზომოდ ბევრს, თან ერთი კი არა, ათასი! უთვალავი!..
   წარსულის ფიქრებს შორის არიან შედარებით ზრდილობიანებიც, რომლებიც სასიამოვნო რაღაცებსაც გეჩურჩულებიან. მაინც, ნებისმიერი წარსულის ფიქრს სევდის და სიამოვნების გრძნობები მოჰყავთ ხელჩაკიდებული. ტყუილად არ ვამბობ, თავს მოგაბეზრებენ, მაინც სევდას გგვრიან მანამ, სანამ შენ თვითონ არ მონახავ ძალას, რომ გააბრძანო ისინი.
   ამ დროს ჩუმად გიკაკუნებს ძალიან ლამაზად შემოსილი...ჰო, სწორედ ფერიებივით, მომავლის ფიქრები. ხომ უკვე გითხარით, რომ ფიქრები და გრძნობები განუყოფელად მოძრაობენ. ამიტომ მათაც მოჰყვათ სიხარულის, იმედის, ინტერესის და შიშის გრძნობები. კარგია მათთან საუბარი. ისინი ბევრ საინტერესო რამეებს გვპირდებიან. ან პირიქით, არ გვპირდებიან..ამ ოთხივე გრძნობას კი სულ ასეთი ჩვევა აქვთ, ერთად იწყებენ ოთახში აქეთ-იქით ქაოტურად სიარულს.
   ბოლოს ვხვდები, იქნებ სჯობს ზრდილობიანად ვუთხრა, მინდა რეალობას დავუბრუნდე დაა.. ცოტა საქმეებიც მაქვს (ბოლობოლო დასაძინებელი ვარ!). ეწყინათ, მაგრამ წავიდნენ.
   რეალობა. აი რეალობა, შეიძლება ითქვას აწმყო, კი არც აკაკუნებს, არც გეკითხება. ,,საზეიმოდ'' შემოაბიჯებს და გამეფდება მთელს შინაგან გარემოში. გინდა-არგინდა სიმართლეს თვალს უსწორებ იმ ვეზირების შიშით, რომლებიც მწკრივად ლაგდებიან რეალობის წინ და ერთი მეორის მიყოლებით გიყალიბებენ შენს ახლანდელ, რეალურ მდგომარეობას. საინტერესო კი ისაა, რომ ოთახში ვამჩნევ წარსულის და მომავლის ფიქრებსაც.
   უკვე ვაანალიზებ, რომ რაც დღეს-დღეობით  გამაჩნია, რაც შემიძლია, როგორი ადამიანიც ვარ..ასეთად წარსულმა ჩამომაყალიბა სწორედ იმ მომავლის პატარა ფიქრების ასასრულებლად, რომლებიც ახლახანს, ჩემს თვალწინ, მიზნებად ჩამოყალიბდნენ.

   რა ვქნა, ასეთი ჩვევა დამჩემდა...
   ღამის 12 საათზე მეღვიძება, ჭოტივით დაჭყეტილი თვალებით ვწევარ და ვერაფრით ვახერხებ ძილის შებრუნებას.
   ალბათ, ფიქრების სტუმრობის დროა.

Thursday, January 5, 2017

გაჩერდა.

ერთი,ორი,ერთი,ორი...

ერთი...

ორი...

. . .

ერთი. . .

. . .

. . .

ორი . . .

.  .  .

   გაჩერდა პატარა გული.
   არა ცოდვებით დამძიმებული, არა დიდცხოვრებაგამოვლილი, პატარა,სულ პაწაწინა.
   სამაგიეროდ - ნატანჯი და ნაწამები.
   როგორი თვალებით შეხედავდა, რომ ის აუტანელი ტკივილი შეემსუბუქებინა, როგორ შეევედრებოდა, უთქმელად შეეხვეწებოდა დედიკოს შველას.
   რა უნდა ექნა, რით ეშველა. თავზე ხელს გადაუსვამდა, მიიხუტებდა გულზე, რომელიც საცაა გასკდებოდა, აკოცებდა და სიტყვებით ანუგეშებდა. იცოდა, მეტი აღარაფერი შეეძლო. ასე ჩახუტებული მთელი გულით შეევედრებოდა ღმერთს შვილის გადარჩენას. მისი ყოველი სუნთქვა ხომ სიცოცხლის ფასად უღირდა.
   მაინც გაჩერდა პატარა გული.
   დიდი გული კი ძგერდა. რა ძალით, თვითონაც არ იცოდა. ფეთქავდა მიუხედავად იმისა, რომ უძრავი შვილის შემყურეს ყოველ წამს ეგონა, ცხოვრების შემდეგ წამს უკვე ვეღარ გადაიტანდა.
   დედის გული ხომ საკუთარი შვილია. ის ისევ არსებობს, დედის არსებაში არსებობს.
   უსამართლოა ეს წუთისოფელი.
   სამაგიეროდ არა წუთიერი სამყოფელია სამართლიანი.
   ეს ბავშვი ანგელოზია.
   ანგელოზები კი მხოლოდ რჩეულები ხდებიან.

(იმ პატარა ბავშვების ხსოვნას, მთელი საქართველო რომ იბძოდა მათ გადასარჩენად, მაგრამ უშედეგოდ).