(ისტორია ავტობუსში)

  არც ისე გადავსებულ ავტობუსში ავედი. წინა სალარო არ მუშაობსო კონსულტანტმა და გადავბობღდი უკანა სალაროსთან.
  უეცრად ერთმა მოხუცმა ქალმა ჩემი ინსტრუმენტის სიმძიმე ხელით მოსინჯა. გამეცინა. ლაღი ღიმილით მკითხა, გიტარაო? ვიოლინო-მეთქი.
  მეორე მოხუცმა ქალმა წინიდან დამიძახა, შვილო აქ ადგილია დაჯექიო. თქვენ დაბრძანდით-მეთქი.
  პირველი გაცილებით ახლოს იჯდა ჩემთან. ადგა, შვილო მე მალე ჩავდივარ, აქ დაჯექიო.
  არაფერი განსაკუთრებული...
  უბრალოდ მოხუცების ამხელა სიტკბო.
  უკვე კარგ ხასიათზე ვარ.
  სულ მცირედი ყურადღება და ღიმილია საჭირო ადამიანისთვის მთელი დღის დასამუხტად.
  ნუ დაიშურებთ ამ მცირედს.

შენ არავინ გგავს

 შენ არავინ გგავს.
 არა, ამპარტავნება არაფერს შუაშია, ეს სიმართლეა. რეალობაა, რომ
არავის შეუძლია იგრძნოს შენნაირად,
არავის შეუძლია გაიღიმოს შენნაირად,
არავის აქვს შენნაირი სასიამოვნო სიჩუმე,
არავის აქვს შენნაირი მეტყველი მზერა,
არავის აქვს შენნაირი საინტერესო უფანტაზიობა,
ვერავინ ისაუბრებს,
ვერავინ გამოხატავს,
.................შეიბოჭება,
.................იკამათებს,
.................გაბრაზდება,
.................გაიბუტება,
.................გაუხარდება,
.................გაოცდება,
.................მოითმენს,
.................შეეშინდება,
.................შეეხება,
.................გაუკვირდება,
.................იმღერებს,
.................იცეკვებს,
.................დაუკრავს,
.................დახატავს,
.................შექმნის,
.................გაგრძნობინებს,
.................დაინტერესდება,
.................შეუყვარდება,

.................შენნაირად.

იგრძენი ეს უპირატესობა.
იმოქმედე! 

დილის ფიქრი

თენდება.
  როცა წარმოვიდგენ რომ მთაში ასე იბადება მზის პირველი სხივები, მაშინ უფრო მწარედ ვგრძნობ, თუ რა ბინძურ გარემოში მიწევს ყოფნა.
  ვცდილობ ღრმად ჩავისუნთქო დილის ჰაერი, მაგრამ ეს უფრო მიხუთავს სულს.
  თვალებს ვხუჭავ და წამში ამ გიგანტური მთების წინ აღმოვჩნდები.
  უზარმაზარი გოლიათები საოცარ უსუსურებას მაგრძნობინებენ.
თავისუფლებასაც მარძნობინებენ. ისეთ თავხედ თავისუფლებას, რომ შეიძლება ჭკუიდან შემშალოს...
  ფიქრიც კი მეზღუდება. ყოველ დილით ამაზე რომ ვიფიქრო სრულიად უუნარო გავხდები.
  ეს დილა კი მიყვარს <3 ასეთი დღეები არც ისე ბევრია, როცა თავს უფლებას ვაძლევ გავაბა ფიქრების ჯაჭვი, გადავეშვა ოცნებად ქცეულ სამყაროში, უსაზღვროდ მინდოდეს ყოფნა იქ, სადაც ყველაზე კარგად მესმის საკუთარი თავის, სადაც ფიქრს ვერ შემიშლის ვერც მანქანების, ვერც მშენებარე კორპუსის ხმაური, ვერც  ყოველდღიური რუტინული ყოფა, ვერც მატერიალური მოვალეობები, რომ მოვუსმინო საკუთარ გულისცემას, ვიტირო, თუნდაც ხმამაღლა, განვიმოსო, სულიერად განვიმოსო ყვეეელაფრისგან, ყოველი ამ ცხოვრების ძალით მიკერებული  ზედმეტობისგან...
  იქ, სადაც მაქვს სიმშვიდის ფუფუნება.
  საოცრებაა.
  სიმშვიდეა.
  ხელოვნებაა.
  გადარევაა.
  ბედნიერებაა.
  თავისუფლებაა მთა. 💙