02:51 საათს რომ შევხედე მელამაზა. დროამეთქი.
ჰოდა ვწერ.
არ მოდის.
მაინც არ მოდის.
სიმართლე გითხრათ, მომენატრა.
ნუუ, პრინციპში, დასამალი რა არის. როდის იყო გულწრფელობა სირცხვილი ყოფილიყო.
მოსულიყო და ზღვარგადასულად ჩამხუტებოდა.
გაღიმებოდა.
ამას არ შევხედავდი, რადგან თვალები მექნებოდა დახუჭული, მაგრამ ვიგრძნობდი, უეჭველად ვიგრძნობდი.
და გამიხარდებოდა.
რომ გამიხარდებოდა გამეღიმებოდა.
ვერც ის შეხედავდა ამას, მაგრამ იგრძნობდა. უეჭველად.
უბრალოდ ის არმოდის.
მოდი.
დროა.
ძილო, მოდი.
და გამიღიმე შენი ლამაზი სიზმრებით.
მენატრები, ტკბილო ძილო. 💫💖💫
No comments:
Post a Comment