არც ისე გადავსებულ ავტობუსში ავედი. წინა სალარო არ მუშაობსო კონსულტანტმა და გადავბობღდი უკანა სალაროსთან.
უეცრად ერთმა მოხუცმა ქალმა ჩემი ინსტრუმენტის სიმძიმე ხელით მოსინჯა. გამეცინა. ლაღი ღიმილით მკითხა, გიტარაო? ვიოლინო-მეთქი.
მეორე მოხუცმა ქალმა წინიდან დამიძახა, შვილო აქ ადგილია დაჯექიო. თქვენ დაბრძანდით-მეთქი.
პირველი გაცილებით ახლოს იჯდა ჩემთან. ადგა, შვილო მე მალე ჩავდივარ, აქ დაჯექიო.
არაფერი განსაკუთრებული...
უბრალოდ მოხუცების ამხელა სიტკბო.
უკვე კარგ ხასიათზე ვარ.
სულ მცირედი ყურადღება და ღიმილია საჭირო ადამიანისთვის მთელი დღის დასამუხტად.
ნუ დაიშურებთ ამ მცირედს.
No comments:
Post a Comment