ეს არის თემა,რომელიც დავწერე მე-3 კლასში :) :) სახალისოა :D (ცოტა დედიკომაც შემისწორა მაშინ :D)
ჩემი ექიმი
იმ დღეს არაფერი გამხსენებია, არც ბუნების სილამაზე შემიმჩნევია, არც წიგნები გამხსენებია და არც ჩემი საყვარელი ვიოლინო. ვერაფერს ვერ ვხვდებოდი. თუ არა და გულში იმდენი კარგი რამე მქონდა ჩაფიქრებული?!.. ვიოლინო უნდა მემეცადინა და დედის გული გამეხარებინა, გაკვეთილები უნდა ჩამეწიკწიკებინა და მასწავლებელი გამეხარებინა, ბებოს გემრიელი ქადების ცხობაში მოვხმარებოდი და რაც ,,მთავარია" ჩემი საყვარელი თამაშებით გული მეჯერებინა. იმ დღეს ყველა ოცნება გამიცრუვდა, თურმე სიცხე მქონდა. დ ზუსტად მაშინ ჩემი ია ექიმი გამახსენდა. ჩემთვის რომ ეშველა სახლში დატოვა მისი ერთადერთი და განუმეორებელი შვილი, ჩემი საუკეთესო მეგობარი, პატარა და უმშვენიერესი მარიამი, რომელსაც ღიმილი ძალიან უხდება. და ჩემთან გამოიქცა თან იცით რა დროს? თითქმის ყველას რომ სძინავს. მისი დანახვისთანავე თავი უკეთ ვიგრძენი, სევდიან თვალებში იმედის სხივი ამიკიაფდა. ვიცოდი, მალე მომარჩენდა... არც შევმცდარვარ. გულში ვამბობ:,, მიყვარხარ, ია ექიმო" ... ძალიან მიკვირს, ჯერ დაბადებულიც არ ვყოფილვარ, რომ ნათელა ექიმი მყურადღებობდა. და ამ ქვეყანას რომ მოვევლინე- ჩემი მანანა, თინიკო, ლალი და ირინა ექიმები. რამდენ ფიქრს ატარებთ ჩემი ექიმებო, რამდენი ბავშვისას, რამდენი მშობლისას?!.. ღმერთო, დამილოცე ჩემი გულთბილი, დაუზარელი ექიმები, მრავალი მშობლის გულს რომ უსაზღვროდ ახარებენ შვილის გამოჯანმრთელებით.
Sunday, December 25, 2016
ჩემი ექიმი
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment