(,,)ტყუილი(”)

- შეიძლება სიმართლის არ თქმა ტყუილად ჩაითვალოს? - ვერ ვწყვეტ ამ კითხვის დასმას საკუთარი თავისთვის.
- გააჩნია... - გაუბედავად ვცემ პასუხს,თავს ვინუგეშებ. თავს ვინუგეშებ იმიტომ,რომ ტყუილი ყველაზე მეტად მძულს ამ ქვეყნად და იმაზე ფიქრიც კი მზარავს,რომ ამაში თავად ვარ ,,ეჭვმიტანილი''...
- თუ სიმართლის არ თქმას ტყუილში ჩავთვლით,სწორედ ეს გამიკეთებია... - (გაფიქრებისთანავე გამყინავი სიჩუმეა თავში).
- და თუ ასე არ მოვიქცეოდი, როგორ გავამართლებდი იმას,რასაც სიმართლის თქმა გამოიწვევდა?..
- ვერაფრით. ყველაფერი აირეოდა. ძალიან ცუდი რაღაც მოხდებოდა!
    და თუ ისევ თავში დავბრუნდებით, განა არ ამჯობინებდით სიმართლის არ თქმას,თუ ზუსტად გეცოდინებოდათ,რომ ამ ყველაფერს არც ისე კარგი დასასრული ექნებოდა?
    მე ვამჯობინე...
- იყო ეს საქციელი მცდარი? იყო სიმართლის არ თქმა ტყუილი???..
    ასე,წრეზე ტრიალებს ფიქრების უწყვეტი ჯაჭვი დაუსრულებლად, თავიდან ბოლოში, ბოლოდან ისევ თავში...ასევე უწყვეტად, კიბე-კიბე ილექება ,,დასკვნების'' წყება:
- ალბათ,ამ ქვეყნად უსამართლობა ყველაზე მძაფრად მაშინ იგრძნობა, როცა უსამართლოდ გადანაშაულებენ და ,,გსჯიან''.
    ყველაზე მტკივნეული კი ის არის,თუ ამის შესახებ ვერ გითქვამს, ვერ აგიხსნია ან ამის საშუალება არც კი მოგცემია...
    ამას მოყვება ფქრი იმაზე,თუ რას გავიღებდი ახლა რომ მქონდეს საშუალება, უბრალოდ დავხუჭო თვალები და ერთი ამოსუნთქვით ვთქვა,ვიყვირო ყველაფერი, ავხსნა ჩემი საქციელი და ეს ტვირთი სამუდამოდ მოვიშორო...
- მაგრამ ასეთი შანსი რომ მქონდეს, მეყოფა კი გამბედაობა? ისევ ხომ არ შემეშინდება? ისევ სიმართლის არ თქმას ხომ არ ვამჯობინებ?
    და ჩამეთვლება სიმართლის არ თქმა ტყუილში???..
    ისევ წრე..
    ისევ ის აკვიატებული კითხვა...
    ისევ ფიქრები...
    და თუ ტყუილია, განა რა უნდა იყოს იმაზე მეტი სასჯელი,როცა იცი,რომ მთელი ცხოვრება მოგიწევს გულში ატარო განცდა ამ უწყვეტი, უსასრულო წრისა,რომელიც მუდმივად იბრუნებს,იბრუნებს...თავიდან ბოლოში...ბოლოდან კი ისევ თავში...